Πρόσφατα σχόλια



FORUM: ΝΕΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

Απ:Περισσεύματα ψωμιού
shubhupatil 8.7.2019 11:08
Απ:Παιχνίδι... Διλήμματα
Hlianna 25.2.2019 8:35
Απ:Αστεία ονόματα που έχουμε ακούσει....
Hlianna 25.2.2019 8:11
Απ:Παιχνίδι: Βρες τη λέξη !
Johnnys 23.2.2019 22:50
Απ:Αστεία ονόματα που έχουμε ακούσει....
Johnnys 23.2.2019 22:21
Απ:Παιχνίδι: Συνέχισε την Παροιμία......
Johnnys 23.2.2019 22:18
Απ:Παιχνίδι: Ναι ή Όχι;
Johnnys 23.2.2019 22:15
Απ:Παιχνίδι... Διλήμματα
Johnnys 23.2.2019 22:12
Απ:Παιχνίδι: Ερωτήσεις-Απαντήσεις !
Johnnys 23.2.2019 22:10
Απ:Μαγειρεύω....φράσεις!
Johnnys 23.2.2019 22:05
Απ:ψωμί ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ και συντηρητικά
Johnnys 23.2.2019 2:06
Απ:Τα μυστικά για ένα πετυχημένο κέικ
Johnnys 22.2.2019 23:47
Απ:Τα μυστικά για ένα πετυχημένο κέικ
Athina P 15.2.2019 10:59
Απ:Κεικ με τυρί μασκαρπόνε
Athina P 15.2.2019 10:52
Απ:Γιορτή !
Athina P 15.2.2019 10:50
Απ:Κάνναβη σε τροφές
Hlianna 2.2.2019 8:25
Απ:Περισσεύματα ψωμιού
Athina P 23.1.2019 9:31
Απ:Περισσεύματα ζυμαρικών
Athina P 23.1.2019 9:28
Απ:Περισσεύματα ψαριού!
Athina P 23.1.2019 9:12
Κάνναβη σε τροφές
Athina P 4.1.2019 18:03
Περισσότερα...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ


Γεια χαρά, Επισκέπτης
Παρακαλώ Σύνδεση ή Εγγραφή.    Χάσατε τον κωδικό σας;

Η ιστορία των γεύσεων!
(1 μέλος/η είναι εδώ) (1) Επισκέπτης
Μετάβαση στο τέλοςΣελίδα: 1234
ΘΕΜΑ: Η ιστορία των γεύσεων!
#38263
Απ:Η ιστορία των γεύσεων! 9 Χρόνια, 5 Μήνες πριν  
Όλα ξεκίνησαν από την αρχαία Ελλάδα …
Πρώτοι οι Έλληνες είχαν την ιδέα να φτιάξουν ένα στρογγυλό λεπτό ψωμί, για να το χρησιμοποιήσουν σαν πιάτο, το ονόμασαν πλακούντος και το έψηναν με διάφορα υλικά, το προτιμούσαν οι εργαζόμενοι άντρες γιατί ήταν οικονομικό και εύκολα μεταφερόμενο.

6ος αιώνας π.Χ.
Περσική αυτοκρατορία, οι στρατιώτες του Δαρίωνος του μεγάλου οι οποίοι ήταν συνηθησμένοι σε μεγάλες πορίες, έψηναν πάνω στις ασπίδες τους λεπτό ψωμί και έπειτα το κάλυπταν με τυρί.

3ος αιώνας π.Χ.
Ο Porcius Cato έγραψε την πρώτη ιστορία της Ρώμης. Σε ένα σημείο αναφέρει ότι έτρωγαν, λεπτό στρογγυλό ψωμί με ελαιόλαδο, μυρωδικά και μέλι, τα οποία τα έψηναν στην πέτρα.

1ος αιώνας π.Χ.
Ο αρχαίος «Μαμαλάκης» των Ρωμαίων, Marcus Gavius Apicius, άριστος μάγειρας που αγαπούσε το φαγητό τόσο πολύ και αυτοκτόνησε όταν καταστράφηκε οικονομικά από φόβο ότι δε θα είχε χρήματα για να φάει, αναφέρει στο βιβλίο του, σε μια συνταγή του, για βάση από ψωμί στην οποία έβαζε πάνω κοτόπουλο, τυρί, σκόρδο, πιπεριά και λάδι.

16ος αιώνας μ.Χ.
1522 έρχονται οι τομάτες για πρώτη φορά στην Ευρώπη, έτσι οι Ιταλοί προσθέτουν πρώτοι σάλτσα τομάτας και έτσι δημιουργείτε η πρώτη απλή πίτσα.

17ος αιώνας μ.Χ
Η πίτσα έχει αποκτήσει δημοτικότητα στην Νάπολι και ανώτερες τάξεις αρχίζουν να την επισκέπτονται, για να δοκιμάσουν αυτό το φαγητό που τρώνε οι φτωχοί και το φτιάχνουν άντρες που ονομάζονται πιτσαγιόλοι.

18ος αιώνας μ.Χ
Η βασίλισα Μαρία Καρολίνα Λορένα διατάζει να φτιαχτεί φούρνος στο καλοκαιρινό παλάτι, για να μπορεί ο σεφ να δημιουργεί πίτσες για αυτήν και για τους καλεσμένους της.

19ος αιώνας μ.Χ
1889 χρονιά σταθμός στην ιστορία της πίτσας.
Η γυναίκα του βασιλιά Ουμπέρτου 1ου, Μαργαρίτα είχε πάει στη Νάπολι για διακοπές, δεν ήταν δυνατό να μη δοκιμάσει αυτό το έδεσμα, κάλεσε λοιπόν τον πιο φημισμένο πιτσαγιόλο (σεφ πίτσας) Ραφαέλ Εσπόζιτο για να δοκιμάσει τις σπεσιαλιτέ του. 3 είδη πίτσας έφτιαξε εκείνη τη μέρα , η πρώτη με χοιρινό, τυρί και βασιλικό, η δεύτερη με σκόρδο,λάδι και τομάτες και η τρίτη με μοτσαρέλα, βασιλικό και τομάτες (τα χρώματα της Ιταλικής σημαίας) . Η τρίτη πίτσα άρεσε στη βασίλισα τόσο πολύ που έστειλε γράμμα στον πιτσαγιόλο για να τον ευχαριστήσει. Ο Ραφαέλ Εσπόζιτο προς τιμή της βασίλισας ονόμασε την τρίτη πίτσα «μαργαρίτα», ένα όνομα που ακόμα και σήμερα μετά από 117 χρόνια, θα το βρούμε σχεδόν σε όλες τις πιτσαρίες και φυσικά στην πρωτεύουσα της πίτσας, τη Νάπολι.

Μετά από λίγα χρόνια, μαζί με τους Ιταλούς που μεταναστεύουν στην Αμερική, μεταναστεύει και η πίτσα, πρώτος σταθμός της το Σικάγο.
Βορειοανατολικά των Η.Π.Α. η πίτσα ονομάζεται τοματόπιτα , η διαφορά της ; βάζουμε ότι υλικά θέλουμε αλλά αντί η σάλτσα να είναι κάτω, είναι πάνω από όλα.


Από τότε μέχρι σήμερα έχουν φτιαχτεί χιλιάδες είδη πίτσας και ζύμης : παχιά, λεπτή, μέτρια, σκεπαστή, με μυρωδικά, με διάφορα είδη τυριών, ψημένη, σε ηλεκτρικό φούρνο, σε φούρνο με ξύλα, σε γκάζι, ακόμα και στα κάρβουνα.
Ένα από τα τελευταία είδη που δημιουργήθηκε είναι η πίτσα με ζύμη από αλεύρι σίκαλης, στην Ελλάδα πρωτοεμφανίζεται τη δεκαετία του ‘80 στη Willy’s, ένα ζεστό μαγαζί στην Καλλιθέα, το οποίο συνεχίζει μέχρι και σήμερα να δημιουργεί νέες γεύσεις , δεν είναι τυχαίο ότι μπορείς να φτιάξεις πίτσα επιλέγοντας μέσα από 60 και άνω διαφορετικά υλικά , ίσως τα περισσότερα που θα μπορέσετε να βρείτε σε ένα μαγαζί.

Ξέρατε ότι ?

Το 1522 όταν ήρθαν οι τομάτες στην Ευρώπη, από το Περού θεωρήθηκαν δηλητηριώδεις, οι φτωχοί Ναπολιτάνοι τις δοκίμασαν πρώτοι σε σάλτσα πάνω στην πίτσα.

Το παγκόσμιο ρεκόρ σε κατανάλωση πίτσας το έχει ένας Ρουμάνος, ο Cristian Dumitru, ο οποίος έφαγε τόσα κιλά πίτσας όσο το βάρος του.

Στην Αργεντινή, οι πίτσες δεν έχουν παραπάνω από 2 υλικά και πολύ τυρί.

Στην Αυστραλία, η πίτσα χαβάη ( ζαμπόν και ανανάς ) κατέχει το 20% των συνολικών πωλήσεων πίτσας .

Στη Βραζιλία, συγκεκριμένα στο Σάο Πάολο ήταν οι πρώτοι που έφτιαξαν πίτσα με σοκολάτα και μπανάνα. Η πίτσα είναι τόσο σημαντική για την οικονομία της πόλης, που ονόμασαν τη 10 Ιουλίου μέρα της Πίτσας, μια γιορτή γεμάτη λάμψη και πολλές νέες συνταγές που δοκιμάζονται στο πρωτάθλημα της πίτσας.

Η μεγαλύτερη στρογγυλή πίτσα που ψήθηκε ποτέ είχε διάμετρο 37,4 μέτρα.

Η μεγαλύτερη ορθογώνια πίτσα είχε μήκος 200 μέτρα, κατασκευάστηκε στη Βιτσέντζα της Ιταλίας και χρησιμοποιήθηκαν 1 τόνος αλεύρι, 300 κιλά τομάτες, 200 κιλά μοταρέλα, 10 κιλά μανιτάρια και 60 κιλά ζαμπόν.

πηγή //www.willys.gr/site/index.php?option=com_...;id=15&Itemid=30
marianta (Μέλος)
Ζήσε τη στιγμή.
Platinum Boarder
Δημοσιεύσεις: 2885
graphgraph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Γεννέθλια: 0000-11-25
Αγαπώ σημαίνει ζω. Αγαπιέμαι και αγαπώ, σημαίνει αξίζω να ζω. Είμαι εδώ γιατί αγαπώ την καλή και ζεστή παρέα και την μαγειρική και θέλω να κάνω μαζί σας πολλά πολλά γευστικά ταξίδια στη χώρα των χρωμάτων και των αρωμάτων.
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#38264
Απ:Η ιστορία των γεύσεων! 9 Χρόνια, 5 Μήνες πριν  
H ιστορία της κρέπας
Ο τρόπος να ετοιμαστεί η ζύμη χωρίς μαγιά δημιουργήθηκε πριν από 4000 χρόνια. Συνταγές κρεπών βρίσκονται σε περίπου 30 χώρες, από την κρέπα "Pankake" της Αμερικής, "Tortillas" της Νότιας Αμερικής, τις λεπτές της Ασίας (διαφανείς) και τις στεγνές γεμιστές με μπαχαρικά της Αφρικής. Οι γνωστές κρέπες όπως τις τρώμε τώρα, έρχονται από την Γαλλική παράδοση.

Τον 12ο αιώνα φέρανε από τη σταυροφορία το μάυρο σιτάρι με τα ροζ λουλούδια. Η καλλιέργεια του αναπτύσσεται τον 16ο αιώνα στην ΒΡΕΤΤΑΝΗ με τη δούκισσα Άννα της Βρεττάνης. Μία ιστορία λέει ότι κάποιοι καλλικάντζαροι συνόδευσαν τη Δούκισσα στο δάσος στο σπίτι ενός ξυλοκόπου, και εκεί δοκίμασε την πρώτη γκαλέτ από μαύρο αλεύρι.

Η εξάδελφη κρέπα από αλεύρι (λευκό), γάλα και ζάχαρη γεννήθηκε αργότερα σε άλλη περιοχή της Βρεττάνης.

Σε γάμους, αρραβώνες, βαφτίσια και διάφορα θρησκευτικά γεγονότα στα χωριά της Γαλλίας συνήθιζαν να τρώνε κρέπες ή γκαλλέτες. Επίσης στα σπίτια κρατούσαν για το καλό του σπιτιού την τελευταία κρέπα που φτιάχνανε, για να αποφύγουν το θυμό του κακού πνεύματος. Την αντίστοιχη με εμάς μέρα της Τσικνοπέμπτης, Mardi Gras, στη Γαλλία συνηθίζουν να τρώνε κρέπες...

πηγή www.klaxon.gr
marianta (Μέλος)
Ζήσε τη στιγμή.
Platinum Boarder
Δημοσιεύσεις: 2885
graphgraph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Γεννέθλια: 0000-11-25
Τελευταία διόρθωση: 22/06/2010 08:12 από marianta.
Αγαπώ σημαίνει ζω. Αγαπιέμαι και αγαπώ, σημαίνει αξίζω να ζω. Είμαι εδώ γιατί αγαπώ την καλή και ζεστή παρέα και την μαγειρική και θέλω να κάνω μαζί σας πολλά πολλά γευστικά ταξίδια στη χώρα των χρωμάτων και των αρωμάτων.
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#38265
Απ:Η ιστορία των γεύσεων! 9 Χρόνια, 5 Μήνες πριν  
Η ιστορία της βάφλας
Η βάφλα είναι ένα προιόν που καταναλώνεται πάρα πολύ στις μέρες μας! Πολλές οικογένειες μαζεύονται τις Κυριακές σε καφετέριες και εστιατόρια απλά για να απολαύσουν νόστιμες βάφλες. Αλήθεια όμως ποιά είναι η ιστορία της;
Η ιστορία ξεκινά τα αρχαία χρόνια όταν οι έλληνες μαγείρευαν επίπεδα κέικ ψήνοντάς τα ανάμεσα σε δύο καυτές μεταλλικές πλάκες. Αυτή η μέθοδος συνεχίστηκε σε όλο το μεσαίωνα.
Το 1200 ένας Έλληνας βιοτέχνης σφυρηλατώντας μεταλλικά πιάτα ανακάλυψε το χαρακτηριστικό σχήμα των κηρήθρων.
Το 1620 Άγγλοι προσκυνητές που ζούσαν στην Ολλανδία, μεταναστεύουν με το ξύλινο καράβι (mayflower) στην Αμερική μεταφέροντας μαζί τους το Ολλανδικό wafel από.....
το οποίο ξεκίνησαν οι γνωστές μας βάφλες.
Το 1700 τα πάρτι βάφλας καθιερώνονται ως......
μια δημοφιλής μορφή οικογενειακής ψυχαγωγίας.
Το 1789 ο Thomas Jefferson (3ος πρόεδρος της Αμερικής) επέστρεψε από τη Γαλλία με μια μηχανή ψησίματος βάφλας, δηλαδή ένα ταψάκι που έδινε μορφή και τραγανότητα στην βάφλα.
Το 1911 δημιουργείται η πρώτη ηλεκτρική μηχανή βάφλας.
Το 1955 ανοίγει το πρώτο εστιατόριο βάφλας, σε ένα προάστιο της Ατλάντας. Σήμερα υπάρχουν περισσότερα από 1300 ίδια εστιατόρια.
-
Το 1960 ο Maurice Vermersch παρουσιάζει στη διεθνή έκθεση στο Βέλγιο, την "Βάφλα των Βρυξελλών", μια συνταγή βάφλας της συζύγου του. Για πρώτη φορά η βάφλα παρουσιάζεται διακοσμημένη με κρέμα και φράουλες.
Το 1964 η ίδια συνταγή παρουσιάζεται στην παγκόσμια έκθεση της Νέας Υόρκης και αλλάζει το όνομά της σε "Βελγική Βάφλα".
Και ενώ μπορεί εμείς οι Έλληνες να δώσαμε την ιδέα στους δημιουργούς της βάφλας, η βάφλα γίνεται και Ελληνική πάρα πολύ πρόσφατα, μόλις το 2002 όταν μία Ελληνική εταιρία κατασκευάζει μια Ελληνική πρωτοποριακή επαγγελματική μηχανή ψησίματος βάφλας.
-
Τελικά η πρώτη Ελληνική συνταγή βάφλας κυκλοφορεί το 2003!

www.sourta-ferta.blogspot.com/2010/01/blog-post_4380.html
marianta (Μέλος)
Ζήσε τη στιγμή.
Platinum Boarder
Δημοσιεύσεις: 2885
graphgraph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Γεννέθλια: 0000-11-25
Τελευταία διόρθωση: 22/06/2010 08:12 από marianta.
Αγαπώ σημαίνει ζω. Αγαπιέμαι και αγαπώ, σημαίνει αξίζω να ζω. Είμαι εδώ γιατί αγαπώ την καλή και ζεστή παρέα και την μαγειρική και θέλω να κάνω μαζί σας πολλά πολλά γευστικά ταξίδια στη χώρα των χρωμάτων και των αρωμάτων.
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#38904
Απ:Η ιστορία των γεύσεων! 9 Χρόνια, 5 Μήνες πριν  
H καταγωγή του μουσακά.

Ας μη «διαβρώνουμε» αυτό το εύγευστο πιάτο με μάταιες προσπάθειες απόδειξης της «ελληνικότητάς» του. Είναι δικό μας, γιατί έτσι το αισθανόμαστε, εμείς και οι ξένοι.

Ο μουσακάς, πώς να το κάνουμε (και όπως και να τον κάνουμε), αποτελεί το στερεοτυπικό πιάτο της εθνικής μας κουζίνας. Αν ήταν να εξηγήσουμε σε κάποιον ξένο τι είναι ελληνικό φαγητό, θα υποδεικνύαμε πολλά παραδείγματά του: γεμιστά, ντολμαδάκια, χωριάτικη σαλάτα, μουσακά, αρνάκι στον φούρνο με πατάτες, μπακλαβά κ.ά. Από όλα αυτά, ο μουσακάς ξεχωρίζει ως το απόλυτο σύμβολο της ελληνικής κουζίνας.

Κι όμως ο περίφημος ελληνικός μουσακάς δεν είναι τόσο ελληνικός. Ο Αλαν Ντέιβιντσον στο «Oxford Companion to Food» παραπέμπει στην αράβικη λέξη musaqqa που σημαίνει υγραίνω, αλλά, όπως επισημαίνει, «το πιάτο αυτό δεν κατάγεται από την Αραβία και είναι σίγουρο ότι το όνομα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Τουρκία» (σελ. 516). Ο Κλίφορντ Ράιτ, στο μνημειώδες «Α Mediterranean Feast», αναφέρεται στο παλαιστινιακό musakhkhan («αυτό που έχει ζεσταθεί»), το οποίο είναι ψιλοκομμένο κοτόπουλο μαγειρεμένο με κρεμμύδι, τυλιγμένο σε ειδικό ψωμί και ψημένο στο φούρνο (σελ. 555). Ο Αλέξανδρος Γιώτης, στο «Ιστορία μαγειρικής και διατροφής», γράφει για τη λέξη «μουχάσα», η οποία στα αραβικά παραπέμπει σε τεχνική παρά σε συνταγή (σελ. 136).

Εν γένει, δεν ξέρουμε από πού βαστάει η ιστορική σκούφια του μουσακά, διότι οι Αραβες και οι Τούρκοι πολύ απλά μπορεί να το πήραν από τους Πέρσες και, γιατί όχι, ακόμη κι από τους Βυζαντινούς. Ξέρουμε όμως ότι η κυριολεκτική σκούφια του μουσακά, η άσπρη και παχουλή κρέμα που τον καλύπτει, είναι γαλλική και λέγεται μπεσαμέλ. Μερικοί την αποδίδουν στους μάγειρες του παλατιού των σουλτάνων, οι οποίοι υιοθέτησαν τεχνικές και σάλτσες από τη Γαλλία. Μερικοί άλλοι την αποδίδουν στον Σιφνιό (αλλά και Κωνσταντινουπολίτη) μάγειρα Νικόλαο Τσελεμεντέ, ο οποίος ήθελε να αφαιρέσει την ανατολίτικη επιρροή και να εξευρωπαΐσει την ελληνική κουζίνα (βλ. Αγλαΐα Κρεμέζη, «The Foods of Greece, Stewart, Tabori and Chang», 1993, σελ. 18). «Η μεγαλύτερη τραγωδία της ελληνικής κουζίνας», λέει ο Νίκος Σταυρουλάκης, «υπήρξε ο Τσελεμεντές, αυτός που κατεξοχήν εισήγαγε ξενόφερτες τάσεις, όπως η μπεσαμέλ» (συνέντευξη στην Νταϊάνα Κόχυλα στα «Νέα», 21/3/1997).

Οσο για τη μελιτζάνα, τη βάση του μουσακά, παρόλο που ήταν γνωστή στους Βυζαντινούς, έχει μάλλον ινδική προέλευση και ήρθε σε μας διαμέσου των Αράβων. Ο Αλαν Ντέιβιντσον αναφέρει ότι πρώτοι την παρέλαβαν από τους Ινδούς οι Πέρσες και την ονόμασαν badingen, παραφθορά του σανσκριτικού vatin gana, μετά την παρέδωσαν στους Αραβες, οι οποίοι προσέθεσαν το al, διαμορφώνοντας το όνομα σε albadingen, από όπου, μέσω του ισπανικού albadingena, προήλθε η aubergine (σελ. 39). Μια προβηγκιανή της παραφθορά σε meringeane, οδήγησε στη melongene και στο επιστημονικό της όνομα Solanum melongena, εξ ου και η δική μας μελιτζάνα.

Ο δε κιμάς είναι μάλλον αραβικός ή περσικός. Ο Χρίστος Ζουράρις σχετικά με τον κιμά λέει ότι «δεν φαίνεται να ήταν διαδεδομένος στην αρχαία Ελλάδα. Υιοθετήθηκε από τους Ελληνες πολύ αργότερα και μόνον όταν η ελληνική κουζίνα υπέστη τη ζωογόνο επίδραση της Ανατολής» («Ο δεύτερος δειπνοσοφιστής», σελ. 67).

Κι έτσι λοιπόν, τίποτε στο μουσακά δεν είναι ελληνικό, με μια καθαρόαιμη έννοια. Ενα «γνήσιο δείγμα ανατολίτικου λογιωτατισμού» θεωρεί το μουσακά ο Ζουράρις στον πρώτο «Δειπνοσοφιστή» (σελ. 103). Και το λέω αυτό όχι γιατί θέλω να αποδείξω ότι ο μουσακάς δεν είναι ελληνικός, αλλά για να υποδείξω ότι όλες αυτές οι προσπάθειες να αποδειχθεί η καταγωγή ενός πιάτου με όρους πραγματολογικούς είναι λίγο χαμένος κόπος. Οπως και η προσπάθεια να αποδείξουμε ότι ο σύγχρονος Ελληνας κατάγεται κατευθείαν από τον Μεγαλέξανδρο. Υπάρχει δηλαδή, όπως αναφέρει και ο καθηγητής Πολιτιστικών Σπουδών Eric L. Ball στο άρθρο του «Greek Food After Mousaka», ένα είδος «εθνικής γαστρονομίας» όπου έλληνες κουζινογράφοι εμπνέονται από μία «λαογραφική πολιτισμική συνέχεια και αισθητική» («Journal of Modern Greek Studies», Vol. 21, 2003, σελ. 4-5) ή απ' την ιστορική ετυμολογία για να αποδείξουν την ελληνικότητα της εθνικής κουζίνας.

Οπως και σε πολλά άλλα πράγματα στη χώρα μας, αυτή η αρχαία σκουριά διάβρωσε και το μουσακά. Ο μουσακάς δεν έχει ανάγκη τη γραμμική συνέχεια για να αποδείξει την ελληνικότητά του. Είναι ελληνικός γιατί έτσι τον αισθανόμαστε, κι εμείς και οι ξένοι.

πηγή www.enet.gr/?i=news.el.article&id=117960
marianta (Μέλος)
Ζήσε τη στιγμή.
Platinum Boarder
Δημοσιεύσεις: 2885
graphgraph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Γεννέθλια: 0000-11-25
Αγαπώ σημαίνει ζω. Αγαπιέμαι και αγαπώ, σημαίνει αξίζω να ζω. Είμαι εδώ γιατί αγαπώ την καλή και ζεστή παρέα και την μαγειρική και θέλω να κάνω μαζί σας πολλά πολλά γευστικά ταξίδια στη χώρα των χρωμάτων και των αρωμάτων.
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#39005
Απ:Η ιστορία των γεύσεων! 9 Χρόνια, 5 Μήνες πριν  
Παντζάρι, το νόστιμο υπερ-φαρμακείο...

ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΞΕΙΣ το φαρμακείο της φύσης και βρεις μέσα κάτι μεγάλες, ακανόνιστες, ολίγον άκομψες και κατακόκκινες μπάλες με μαλλιά πράσινα να κρέμονται σαν να μην ήθελαν να αποχωριστούν τη γη, τότε ίσως να 'χεις πέσει πάνω στα παντζάρια. Το βοτανικό τους όνομα φέρνει λίγο σε φωτεινή επιγραφή επαρχιακού καμπαρέ που διαφημίζει το βαλκανικό πουλέν της: Beta Bulgaris. Και δεν απέχει πολύ από τη γυναικεία ομορφιά αν πιστέψει κανείς την ελληνική μυθολογία που ήθελε την Αφροδίτη να τρώει πολλά παντζάρια με μοναδικό σκοπό να διατηρήσει την ομορφιά της. Ισως εκεί να βρίσκει τη μήτρα του ο λαϊκός θρύλος που λέει ότι αν ένας άντρας και μια γυναίκα δαγκώσουν το ίδιο παντζάρι, θα ακολουθήσει τρελός έρως. Ενα άλλο μυθολογικό δάνειο θέλει τους αρχαίους Ελληνες να προσφέρουν ένα πιάτο παντζάρια στο θεό Απόλλωνα ως ένδειξη αφοσίωσης.

Εμείς οι Ελληνες έχουμε μερικούς λόγους παραπάνω -εκτός της μυθολογίας- να έχουμε ιδιαίτερες σχέσεις με το παντζάρι καθώς όχι μόνο η καλλιέργειά του χρονολογείται από τους πρώτους ελληνιστικούς χρόνους, αλλά ότι το βοτανικό του όνομα (Beta) προέρχεται από το ελληνικό γράμμα του αλφαβήτου, επειδή, όπως λέγεται, ο βολβός του του μοιάζει.

Μια ματιά στα συστατικά του θα μας πείσει, αφού συνυπάρχουν μέσα του υδατάνθρακες, φώσφορος, σίδηρος, ιώδιο, θείο, ασβέστιο, μεταλλικά άλατα, βιταμίνη Β. Οσον αφορά στις ιδιότητες του παντζαριού θα πρέπει να τονίσουμε ότι καταπολεμά εμπύρετες καταστάσεις, όπως τη γρίπη, τη βρογχίτιδα και άλλα, ανακουφίζει τον οργανισμό από τις συνέπειες μιας γαστρορραγίας, λειτουργεί ως πρώτης τάξης φυσικό καθαρτικό και διαθέτει αιμοποιητικές ιδιότητες και ως εκ τούτου είναι απαραίτητο συμπλήρωμα διατροφής για όσους πάσχουν από αναιμία. Οσο για το χυμό τους οι ειδικοί τονίζουν ότι είναι πολύ καλό φάρμακο για προβλήματα υπέρτασης, καρδιαγγειακά και προβλήματα αρτηριοσκλήρωσης, ενώ καθαρίζει τα νεφρά και τη χολή. Επίσης ο χυμός του παντζαριού, λέγεται, μαζί με μια κουταλιά μέλι, πριν από το πρωινό, ανακουφίζει τα συμπτώματα ενός στομαχικού έλκους.

Ο Βρετανός συγγραφέας Σάμιουελ Μπάτλερ (1835-1902) που σατίρισε πολλάκις τα βικτωριανά ήθη έγραφε στις Σημειώσεις του: «Το παντζάρι είναι καλύτερο σύμβολο της σεμνότητας από ένα τριαντάφυλλο. Το χρώμα του είναι υπέροχο, κρύβεται από την κοινή θέα αποτελεσματικότερα και πέραν τούτου τρώγεται ευχάριστα και φτιάχνει εξαιρετική ζάχαρη...».

Πέραν των ηθικοπλαστικών σημειώσεων, το παντζάρι είναι τροφή πολύ χαμηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες και λιπαρά. Η σάρκα του θα πρέπει να αφαιρείται λίγο πριν από την κατανάλωσή του και τα φύλλα πρέπει να βράζονται σε λίγο νερό και για λίγη ώρα όπως άλλωστε όλα τα λαχανικά. Θα πρέπει να ξέρουμε επίσης ότι όσο περισσότερο φρέσκα είναι τα παντζάρια, τόσο πιο έντονο είναι το άρωμά τους και μαγειρεύονται ταχύτερα.

Πηγή archive.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=21.02.2004,id=85489388
marianta (Μέλος)
Ζήσε τη στιγμή.
Platinum Boarder
Δημοσιεύσεις: 2885
graphgraph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Γεννέθλια: 0000-11-25
Αγαπώ σημαίνει ζω. Αγαπιέμαι και αγαπώ, σημαίνει αξίζω να ζω. Είμαι εδώ γιατί αγαπώ την καλή και ζεστή παρέα και την μαγειρική και θέλω να κάνω μαζί σας πολλά πολλά γευστικά ταξίδια στη χώρα των χρωμάτων και των αρωμάτων.
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#39074
Απ:Η ιστορία των γεύσεων! 9 Χρόνια, 5 Μήνες πριν  
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ένας... Πασάς ονόματι Αμάμ.. (που ήταν και καλοφαγάς) είχε βαρεθεί να τρώει τα ίδια και τα ίδια και πρόσταξε τον μάγειρά του να του φτιάξει κάτι διαφορετικό που δεν είχε ξαναφάει και να του αρέσει, αλλιώς θα του έκοβε το κεφάλι.

Κάθησε και σκέφτηκε ο μάγειρας και του ήρθε η ιδέα της γεμιστής μελιτζάνας με σκόρδο, (που τόσο είναι αγαπητό στους Τούρκους) ντομάτα και μπαχαρικά.

Τρέμοντας λοιπόν ο μάγειρας το σέρβιρε στον Πασά, του άρεσε τόσο πολύ που έφαγε όλη την κατσαρόλα και στο τέλος αναφώνησε πιάνοντας την κοιλιά του "Αμάμ μπρε μπαϊλντισε"!!! και έτσι βγήκε το Ιμάμ από το όνομά του (σχεδόν) και μπαιλντί από την "αιτιατική" του μπαϊλντι.

πηγή greekcook.gr/syntages/proeleysi_onomasias_imam_mpailnti
marianta (Μέλος)
Ζήσε τη στιγμή.
Platinum Boarder
Δημοσιεύσεις: 2885
graphgraph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Γεννέθλια: 0000-11-25
Τελευταία διόρθωση: 06/07/2010 12:17 από marianta.
Αγαπώ σημαίνει ζω. Αγαπιέμαι και αγαπώ, σημαίνει αξίζω να ζω. Είμαι εδώ γιατί αγαπώ την καλή και ζεστή παρέα και την μαγειρική και θέλω να κάνω μαζί σας πολλά πολλά γευστικά ταξίδια στη χώρα των χρωμάτων και των αρωμάτων.
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
Μετάβαση στην αρχήΣελίδα: 1234
Συντονιστές: Margo  Bianka 
Μεταφορά στην κορυφή