Πρόσφατα σχόλια



FORUM: ΝΕΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

Απ:Περισσεύματα ψωμιού
shubhupatil 8.7.2019 11:08
Απ:Παιχνίδι... Διλήμματα
Hlianna 25.2.2019 8:35
Απ:Αστεία ονόματα που έχουμε ακούσει....
Hlianna 25.2.2019 8:11
Απ:Παιχνίδι: Βρες τη λέξη !
Johnnys 23.2.2019 22:50
Απ:Αστεία ονόματα που έχουμε ακούσει....
Johnnys 23.2.2019 22:21
Απ:Παιχνίδι: Συνέχισε την Παροιμία......
Johnnys 23.2.2019 22:18
Απ:Παιχνίδι: Ναι ή Όχι;
Johnnys 23.2.2019 22:15
Απ:Παιχνίδι... Διλήμματα
Johnnys 23.2.2019 22:12
Απ:Παιχνίδι: Ερωτήσεις-Απαντήσεις !
Johnnys 23.2.2019 22:10
Απ:Μαγειρεύω....φράσεις!
Johnnys 23.2.2019 22:05
Απ:ψωμί ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ και συντηρητικά
Johnnys 23.2.2019 2:06
Απ:Τα μυστικά για ένα πετυχημένο κέικ
Johnnys 22.2.2019 23:47
Απ:Τα μυστικά για ένα πετυχημένο κέικ
Athina P 15.2.2019 10:59
Απ:Κεικ με τυρί μασκαρπόνε
Athina P 15.2.2019 10:52
Απ:Γιορτή !
Athina P 15.2.2019 10:50
Απ:Κάνναβη σε τροφές
Hlianna 2.2.2019 8:25
Απ:Περισσεύματα ψωμιού
Athina P 23.1.2019 9:31
Απ:Περισσεύματα ζυμαρικών
Athina P 23.1.2019 9:28
Απ:Περισσεύματα ψαριού!
Athina P 23.1.2019 9:12
Κάνναβη σε τροφές
Athina P 4.1.2019 18:03
Περισσότερα...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ


Γεια χαρά, Επισκέπτης
Παρακαλώ Σύνδεση ή Εγγραφή.    Χάσατε τον κωδικό σας;

Ο τόπος μας- Η Αθήνα!
(1 μέλος/η είναι εδώ) (1) Επισκέπτης
Μετάβαση στο τέλοςΣελίδα: 1234
ΘΕΜΑ: Ο τόπος μας- Η Αθήνα!
#2519
Ο τόπος μας- Η Αθήνα! 10 Χρόνια, 4 Μήνες πριν  


ΝΕΑΠΟΛΗ-ΕΞΑΡΧΕΙΑ




Παλαιότερα η περιοχή ονομαζόταν Πιθαράδικα λόγω των εργαστηρίων που υπήρχαν στην περιοχή μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα και κατασκεύαζαν πιθάρια. Το νεώτερο όνομα της περιοχής προήλθε απο κάποιον Ηπειρώτη έμπορο ονόματι Έξαρχο, που διατηρούσε στην οδό Θεμιστοκλέους μεγάλο -για τα δεδομένα της εποχής- κατάστημα γενικού εμπορίου. Στις αρχές του 19ου αιώνα τα Εξάρχεια, και συγκεκριμένα η οδός Τζαβέλα, θεωρούνταν το σύνορο της πόλης της Αθήνας. Αρχικά στη συνοικία αυτή κατοικούσαν οικοδόμοι και τεχνίτες απο τις Κυκλάδες, ενώ απο το 1865 που εντάχθηκε και στο σχέδιο πόλης άρχισε σταδιακά να αναπτύσσεται


(Πυθαράδικα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.)


Η περιοχή μεταξύ πλατείας Εξαρχείων και Λυκαβηττού ονομάζεται Νεάπολη. Πριv από 80 χρόνια ακόμη, ολάκερη εκείνη η περιοχή με το λόφο του Στρέφη στη μέση ήταν μια εξοχή της Αθήνας. Γι' αυτό και η μεγάλη αρτηρία της ονομάστηκε τότε οδός Προαστίου κι αργότερα πήρε τ' όνομα του δήμαρχου Εμμανουήλ Μπενάκη, όπως και η οδός Πινακωτών γίνηκε Χαριλάου Τρικούπη γιατί κατοικούσε εκεί ο μεγάλος πολιτικός. Ήταν για την Αθήνα η μποέμικη γειτονιά των ποιητών, των φοιτητών, των τροβαδούρων. Και καθώς ήταν καινούρια, ονομάστηκε Νέα Πόλις.
Εκείνα τα χρόνια, η πολυθόρυβη φοιτητική γειτονιά χωριζόταν από το αριστοκρατικό Κολωνάκι με σπιτάκια και μάντρες που κλειναν την οδό Σκουφά, και που ανοίχτηκαν αργότερα κι έδωσαν τη συνέχειά της στην οδό Ναβαρίνου.
Στη Νεάπολη, είχαν τότε τα σπίτια τους οι πιο γνωστοί ποιητές και λόγιοι που τη λάτρευαν, όπως ο Μπάμπης Άννινος, ο Δημήτριος Καμπούρογλου, ο Γεώργιος Σουρής, ο Νικόλαος Πολίτης, ο Σκόκος, ο Ταγκόπουλος, ο Βερναρδάκης, ο Δαραλέξης κι άλλοι...
Κι ο Κωστής Παλαμάς ήταν σ' όλο σχεδόν τον βίο του Νεαπολίτης. Φοιτητής ακόμη, κρατούσε ένα μικρό δωμάτιο σ' ένα σαραβαλιασμένο σπιτάκι πίσω από την οδό Σόλωνος.
ελευθεροτυπία


ΥΜΗΤΤΟΣ




Βουνό της Αττικής ύψους 1.027 μ. Υψώνεται στην άκρη του ανατολικού τμήματος του λεκανοπεδίου της Αθήνας ανάμεσα στο πολεοδομικό συγκρότημα Αθήνας, στο βουνό Πεντέλη, στην πεδιάδα των Μεσογείων και στο Σαρωνικό κόλπο.
Στις παρυφές του βρίσκονται τα μοναστήρια της Καισαριανής, της Ζωοδόχου Πηγής, του Αστερίου και του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου ή Αγ. Ιωάννου Κυνηγού και στις ανατολικές υπώρειες του τα χωριά των Μεσογείων Χαρβάτι, Παιανία, Κορωπί.
Η παρωνυμία του Υμηττού "Τρελλός" πιθανολογείται ή από το γαλλικό tres lοng (=πολύ μακρύς) που του αποδόθηκε από ξένους περιηγητές ή από το ιταλικό mοnte matto (=τρελλό βουνό) που αποτελεί παράφραση του mοnte Ιmettο (=όρος Υμηττός). Ο Δημ. Καμπούρογλου έγραψε: “0 Υμηττός χωρίζει την κοιλάδα του πνεύματος (Αθήνα), από την πεδιάδα του... οινοπνεύματος (Μεσόγεια)”.

Ο ΠΟΔΟΝΙΦΤΗΣ



Η Ν. Φιλαδέλφεια και η Ν. Χαλκηδόνα είχαν, πριν αποκτήσουν τη σημερινή τους ονομασία, ένα κοινό όνομα σαν περιοχή και τοπωνυμία. Το σχετικά κακόηχο "Ποδονίφτης". Από που προήλθε αυτή η ονομασία; Οι γνώμες των ιστορικών της Αθήνας διίστανται. Όπως και αυτές των παλιών κατοίκων σε μαρτυρίες τους που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς.
Υπαρχουν αναφορές της ονομασίας "Ποδονίφτης" που χρονολογικά φτάνουν πολύ πριν την απελευθέρωση από τους Τούρκους.

Η πρώτη αναφορά -που έχει γίνει γνωστή μέσα από δημοσιεύματα κλπ.- για τον "Ποδονίφτη" φτάνει το 1802. Τότε ο άγγλος περιηγητής Leake (Ιούλιος 1802) περιηγήθηκε την ανατολική Ελλάδα από τον Ισθμό της Κορίνθου ως τις Θερμοπύλες και εξέδωσε 2 βιβλία. "Έρευνα εν Ελλάδι" και "Ελληνικά νομίσματα" στα οποία παρείχε ενδιαφέρουσες ειδήσεις για την εποχή εκείνη.

Δεύτερη αναφορά του ονόματος βρίσκεται στη λογοδοσία του Δημάρχου Αθηναίων Δ. Καλιφρονά (1837-1841 ) ο οποίος είχε συμπεριλάβει στο γενικό του πρόγραμμα την κατασκευή γέφυρας "επί της "θέσεως του Ποδονίφτη". Αλλά και επί Δημαρχίας Σπ. Μερκούρη (1899-1914) αναφέρεται η "κατασκευή πέμπτου λιθοκτίστου υδατοφράγματος εις θέσιν "Παλαιός νερόμυλος Τσίγκρη" το οποίον χρησιμεύει εις το να συγκρατεί τα του χειμάρρου "Ποδονίφτη" κατερχόμενα ύδατα...".

Στο βιβλίο του Γιάννη Καιροφυλλά (Αθήνα 1978) "Η Αθήνα και οι Αθηναίοι 1834-1934 " αναφέρονται: "Στις 5 Μαΐου του 1902 έγινε η πρώτη απόπειρα λειτουργίας ιπποδρόμου στην πρωτεύουσα και συγκεκριμένα στον Ποδονίφτη...".

Σοβαρή έρευνα για την ονομασία "Ποδονίφτης" είχε κάνει ο τ. Διευθυντής του Δήμου Ν. Φιλαδέλφειας Θ. Χατζηθεοδωρίδης που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αναζήτηση" της 30 Νοεμβρίου 1988 στην οποία αναφέρονται τα εξής:

"... Το όνομα "Ποδονίφτης" δεν είναι ακόμη γνωστό πως προήλθε, από πότε επικράτησε και ποιος είναι ο νονός του τοπωνυμίου. Η γνώμη των ιστορικών δε συμπίπτει. Ο Κώστας Μπίρης στο βιβλίο του "Αι τοπωνυμίαι της πόλεως των Αθηνών και των περιχώρων, Αθήνα 1971" και στη σελίδα 90, επικαλούμενος το περιοδικό "Παναθήναια" τόμος Θ - Οκτώβριος 1904 σελ. 20 και τον χάρτη Κάουπερτ, αποφαίνεται πως ο Ποδονίφτης, είναι παλαιά τοπωνυμία της περιοχής, την οποία διασχίζει το ομώνυμο ρέμα μεταξύ Ανάκασας και Αλυσίδας "προκύψασα από κτήματα της Αθηναϊκής οικογένειας Ποδονίφτη". Ο Ιωάννης Σαρρής στο βιβλίο του "Τα τοπωνύμια της Αττικής, Αθήνα 1928, επικαλούμενος τον Δ. Καμπούρογλου στο Μνημ. Ιστορ. Αθηνών Τ.Α. σελ. 333 και το Αναδρομάρι της Αττικής σελ. 94, αποφαίνεται πως ονομάστηκε Ποδονίφτης, "εκ του περισσεύματος των υδάτων αυτών".

Στην εφημερίδα "Φιλαδέλφεια" της 22 Ιουνίου 1957 αναδημοσιεύτηκε μαρτυρία από το περιοδικό "Στεγαστική Επιθεώρηση", στην οποία μεταξύ των άλλων αναφέρονται τα εξής: "Ν. Φιλαδέλφεια. Τη λένε και Ποδονίφτη. Προτού ακόμη κατοικηθεί, όταν ολόκληρη η σημερινή περιοχή ήταν ένας αγριότοπος, όλος δέντρα, χορτάρι και ρέματα, έρχονταν από τη Αθήνα διάφορες στρατιωτικές μονάδες, εκτελώντας τον τακτικόν στρατιωτικόν τους περίπατον. Στο ερημικό τότε τοπίο της εξοχής, στην ώρα που αναπαύονταν, έπλεναν οι στρατιώτες τα πόδια τους στον Περισσό ποταμό. Από το ποδόλουτρο αυτών των στρατιωτών πήρε την αρχική του ονομασία ολόκληρη η περιοχή".
Πηγή: Εφημερίδα Αναζήτηση-Απρίλιος 2000

Άλλη άποψη
Ο Ποδονίφτης ήταν η κοινή ονομασία του τμήματος του Κηφισού ποταμού στη περιοχή της Αλυσίδας (Πατήσια).
Η ονομασία του οφείλεται είτε από το γεγονός ότι τα λίγα εκεί νερά αρκούσαν μόνο στο νίψιμο των ποδιών είτε εκ του διασταυρούμενου εκεί δρόμου του Μενιδίου, που πριν να κατασκευασθεί η γέφυρα υποχρέωνε τους διερχομένους να βρέξουν τα πόδια τους στα λίγα νερά του ποταμού προκειμένου να περάσουν απέναντι.
Επίσης το όνομα «Ποδονίφτης» έλαβε στην εν λόγω περιοχή και ο παλιός προσφυγικός συνοικισμός που σήμερα αποτελεί τον Δήμο της Νέας Φιλαδέλφειας.

ΜΟΝΑΣΤΗPΑΚΙ




Το Μοναστηράκι βρίσκεται στην συμβολή των οδών Ερμού και Αθηνάς, στην είσοδο της παλιάς συνοικίας της Πλάκας κοντά στο παλιό τζαμί του Μοναστηρακίου.
Ο μικρός ναός της Παντάνασσας, που ήταν μετόχι της Μονής Καισαριανής, γνώρισε ιδιαίτερη οικονομική ευμάρεια από τις ιδιοκτησίες της στο γειτονικό παζάρι. Η ονομασία της τον 17ο αιώνα (Μέγα Μοναστήρι) απηχούσε αυτήν την οικονομική άνεση, την οποία έχασε με το πέρασμα του χρόνου, όποτε και παρέμεινε γνωστή ως Μοναστηράκι.

Το Κολωνάκι



είναι κεντρική συνοικία της Αθήνας που εκτείνεται στους νότιους πρόποδες του Λυκαβηττού και περί τη πλατεία Φιλικής Εταιρείας. Περικλείεται μεταξύ των λεωφόρων Βασιλίσσης Σοφίας και Ακαδημίας. Λόγω δε της υγιεινής και δροσερής γενικά τοποθεσίας της αλλά και της γειτνίασής της προς τα Παλαιά Ανάκτορα, σημερινή Βουλή, αλλά και με τα νεότερα, σημερινό Προεδρικό Μέγαρο, εξελίχθηκε και συνεχίζει να θεωρείται αριστοκρατική συνοικία της Αθήνας.

Το άλλοτε βέβαια ειδυλλιακό Κολωνάκι με τις χαρακτηριστικές Αθηναϊκές αυλές αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να μεταβάλλεται σε συνοικία με τις πρώτες μεγάλες πολυκατοικίες, αρχής γενομένης από τον κεντρικό δρόμο Πατριάρχου Ιωακείμ.

Η ονομασία της συνοικίας αυτής οφείλεται σε παλαιά μαρμάρινη κυλινδρική στήλη ύψους 2 μέτρων και διαμέτρου 30 εκατοστών που βρέθηκε στη περιοχή και αναστηλώθηκε στη δεξιά σκάλα της Δεξαμενής. Οι Αθηναίοι της τουρκοκρατούμενης Αθήνας προς αποτροπή επιδημιών ή άλλων συμφορών συνήθιζαν να κάνουν λιτανείες και ιεροτελεστίες με θυσίες νεαρών μόσχων. Στα σημεία που κατέληγαν αυτές οι λιτανείες ολοκλήρωναν την ιεροτελεστία και έστηναν το «κολωνάκι». Έχουν βρεθεί πολλά σημεία στην Αθήνα που είχαν στηθεί τέτοια κολωνάκια.

Η μεγάλη κοινωνική διαφορά που παρουσίαζε το Κολωνάκι με τον Κολωνό έγινε αφορμή για πολλές ανέκδοτες προπολεμικές ιστορίες που χάρισαν και σχετικό τίτλο ελληνικής ταινίας «Λαός και Κολωνάκι» (αντί του Κολωνός και Κολωνάκι).

Παλαιό Φάληρο



Το Παλαιό Φάληρο είναι παραλιακό προάστιο στα νοτιοδυτικά της Αθήνας.
Το Φάληρο αναφέρεται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς, από τον Ηρόδοτο ως τον Παυσανία. Ιδρυτής του Φαλήρου αναφέρεται ο τοπικός ήρωας Φάληρος, υιός του Άλκωνα και εγγονός του βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα. Το αρχαίο Φάληρο αναφέρεται ως το πρώτο και αρχαιότερο επίνειο της Αθήνας.
Όταν, αργότερα, ο Θεμιστοκλής και κατόπιν ο Περικλής διαμόρφωσαν το λιμάνι του Πειραιά, το Φάληρο εξακολούθησε να είναι το δεύτερο λιμάνι της Αθήνας.
Στην περιοχή του Δέλτα, έχει βρεθεί το νεκροταφείο του αρχαίου Φαλήρου.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει συχνά το Φάληρο στα "Περσικά", τις μάχες Ελλήνων και Περσών την περίοδο 490 - 479 π.Χ..
Το Φάληρο αναφέρεται συχνά τόσο κατά τη διάρκεια της Πρωτοχριστιανικής εποχής, όσο και στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Το 1883 εγκαινιάζεται το πρώτο μεταφορικό μέσο, το τραμ που συνέδεε το Παλαιό με το Νέο Φάληρο και την Αθήνα. Την περίοδο 1910 - 1915, εύπορες οικογένειες ανακαλύπτουν την ομορφιά του Φαλήρου και αρχίζουν και κτίζουν αρχοντικά και επαύλεις κοντά στη θάλασσα. Μερικές από αυτές, όπως η έπαυλη «ΚΟΥΛΟΥΡΑ» διασώζονται μέχρι και σήμερα.
Αργότερα αναπτύσσεται και εμπορικά λόγω της εξάπλωσης του πληθυσμού προς τα νότια προάστια, κατέχοντας μέχρι σήμερα εξέχουσα θέση στις προτιμήσεις των κατοίκων του Λεκανοπεδίου, κάτι που φαίνεται και από τις τιμές των ακινήτων. Το Φάληρο ανήκει στις περιοχές της Αθήνας με τις υψηλότερες τιμές ανά τετραγωνικό μέτρο.
Ιδιαίτερα μετά το 1974, αρκετοί ομογενείς από την Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκαν στο Παλαιό Φάληρο, όπου αποτελούν μια ιδιαίτερα ζωντανή κοινότητα.
Hlianna (Διαχειριστής)
Administrator
Δημοσιεύσεις: 17802
graph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Τοποθεσία: Αθήνα
Τελευταία διόρθωση: 09/05/2009 11:00 από Hlianna.
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#2520
Απ:Ο τόπος μας- Η Αθήνα! 10 Χρόνια, 4 Μήνες πριν  
Ενα μωσαϊκό με εικόνες και μνήμες του ’70

Ο Κολωνός

η ιστορική συνοικία, ζει τη δική του ζωή στα όρια Λένορμαν και Σταθμού Λαρίσης

Του Νικου Βατοπουλου

Σ τον Κολωνό άργησα να πάω. Επρεπε να είχα πάει 10 - 15 χρόνια πριν. «Γράφετε στην εφημερίδα τόσα για την Αθήνα. Στον Κολωνό έχετε έρθει;», μου είπε μια φωνή. Είχα πάει μία φορά για να δω τη μετασκευή ενός παλιού σχολείου σε θέατρο που τώρα είναι πια γνωστό ως «Επί Κολωνώ» (στην οδό Ναυπλίου) και είχα μονάχα μία εικόνα, μίας γειτονιάς με χαμηλά σπίτια και ηρεμία, έτοιμης όμως να ξεθαρρέψει οικοδομικά. Δεν ήξερα και πολλά για την περιοχή πέρα από το ότι είναι από τις παλιές της Αθήνας, κάποτε από τις συνοικίες των «νοικοκυραίων», σήμερα με ρευστή ταυτότητα στο μεγάλο υπογάστριο κάτω από τις ράγες της Κωνσταντινουπόλεως.

Μου είχαν πει να ξεκινήσω από την πλατεία Πέτρουλα (πρώην Μεταξά) και από εκεί να εξακτινώσω διαδρομές, αλλά αποφάσισα να κάνω του κεφαλιού μου. Το ομολογώ. Είχα εφοδιαστεί με χάρτη και φωτογραφική μηχανή και ένιωθα σαν να διέσχιζα ένα σύνορο. Η εντύπωση αυτή έγινε πιο βαθιά πάνω στη μεταλλική πεζογέφυρα ανάμεσα στον Σταθμό Λαρίσης και τον Σταθμό Πελοποννήσου, που θα με έβγαζε στην άλλη πλευρά. Είχε αντηλιά που την έκανε εκτυφλωτική η έλλειψη δέντρων, αλλά περισσότερο ήταν η αίσθηση του απόκοσμου. Πάνω στη γέφυρα ο αέρας ήταν δυνατός και μόλις είχα αφήσει πίσω μου έναν νάνο επαίτη απροσδιορίστου ηλικίας και φύλου και καθώς έλεγα ότι ζούσα κινηματογραφικές σκηνές ατενίζοντας από ψηλά τα φύρδην μύγδην έργα εκσυγχρονισμού των γραμμών του ΟΣΕ, διασταυρώθηκα με έναν ιερέα. Ηταν μάλλον Αιθίοπας και τα μαύρα ράσα του ανέμιζαν. Είμασταν οι δυο μας πάνω στη γέφυρα. Κρεμασμένοι εν κινήσει ανάμεσα στις δύο Αθήνες. Σε αντίθετη πορεία.

Με τον χάρτη στο χέρι

Δεν ήξερα τι θα συναντήσω και το στοιχείο του άγνωστου έδινε στοιχεία περιπέτειας. Καθώς ήταν ένα πρωινό αργίας, οι δρόμοι ήταν ήρεμοι αλλά τα καφενεία γεμάτα. Επεφτα στο ένα μετά το άλλο, αρχίζοντας από τον οδό Συρράκου με κατεύθυνση τη μικρή πλατεία Γ. Πανταζοπούλου. Και όταν λέμε καφενεία εννοούμε «καφενεία» με το τάβλι και τις αντροπαρέες, σε ισόγεια πολυκατοικιών του ’70 και του ’80 με άχαρες τζαμαρίες και ονομασίες που παραπέμπουν σε μικρές πατρίδες. Ενα λεγόταν «Η Πελοπόννησος» και αυτό έλεγε μια ολόκληρη ιστορία από μόνο του... Σας έχει τύχει σε ταξίδι στο εξωτερικό σε πόλη που επισκέπτεστε για πρώτη φορά να αλλάζετε σταδιακά τις εντυπώσεις σας, καθώς συνειδητοποιείτε ότι η πρώτη εικόνα δεν ήταν αντιπροσωπευτική; Κάτι αντίστοιχο μου συνέβη εκείνο το πρωινό στον Κολωνό, τουρίστας εγώ στην ίδια μου την πόλη, περιδιαβαίνοντας στενάκια άγνωστά μου και γι’ αυτό μυστηριώδη, με τον αθηναϊκό χάρτη στα χέρια, αυτόν που φυλούσα πάντα στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου και που, τώρα, είχε πάρει απρόσμενη χρήση.

Μοναδική ατμόσφαιρα

Δεν ξέρω αν έφταιγε που η μέρα ήταν αργία, αλλά μου έκανε εντύπωση η ησυχία. Υπήρχαν στενά ξεχασμένα. Δρόμοι ολόκληροι χωρίς κίνηση, τόσο που μου κακοφάνηκε όταν έπρεπε να περιμένω να περάσει ένα αυτοκίνητο ακόμη και στη φαρδιά οδό Ιωαννίνων. Φωτογράφιζα εκείνη την ώρα ένα μονώροφο πέτρινο σπιτάκι, τσακισμένο από τον χρόνο, αλλά τόσο όμορφο. Το έλουζε ο ήλιος και η πρασινάδα από τον διπλανό Λόφο του Ιππείου Κολωνού τού χάριζε μια μοναδική ατμόσφαιρα. Να είχα τόσο καλή διάθεση εγώ και να ήθελα να τα δω όλα από τη θετική πλευρά; Οχι, γιατί δεν υπήρχε μια στιγμή να πω ότι ο Κολωνός είναι μια όμορφη περιοχή, αλλά διαρκώς έλεγα ότι αυτό το κομμάτι της Αθήνας έχει «υγρασία» κι ας το ξέπλενε ο μαρτιάτικος ήλιος, έχει βάθος και μνήμη. Πανύψηλες καινούργιες πολυκατοικίες, κάποιες με έντονο χρώμα τερακότας, άλλες με πρόσοψη που να θέλει να γλυκάνει το μπετόν με τραβήγματα διακοσμητικά και αυτά βαμμένα γαλάζια σαν κρεβατοκάμαρα σε επαρχιακό σπίτι του ’60, σκίαζαν στενάκια μια σταλιά. Οσο επιθετικές με τον όγκο τους και αν ήταν οι πολυκατοικίες του 2005 και μετά, μου φάνηκαν καλύτερες από τις αντίστοιχες του ’70. Οι καινούργιες είχαν τον αέρα ότι φέρνουν κάτι νέο. Οι παλιές μού φάνηκαν υποταγμένες στην κακή μοίρα.

Αλλά ο Κολωνός είχε πολλά πρόσωπα. Το καταλάβαινα όσο έμπαινα στην ενδοχώρα του προς τη Λένορμαν, πάνω κάτω σε στενά μικρά, σε πολλές παρόδους με ονόματα όπως Μεγίστης Λαύρας και Πέτρας. Αμανέδες και τραγούδια άγνωστης σε μένα προέλευσης ξέφευγαν μαζί με μυρωδιές μαγειρέματος από παράθυρα που δεν μπορούσα να εντοπίσω. Οι σαπουνάδες από αυτοκίνητα που πλένονταν σχημάτιζαν βρώμικες λιμνούλες, παιδιά έπαιζαν με ποδήλατα, οικογένειες τσιγγάνων και Πακιστανών κάθονταν σε σκαλοπάτια, σε αυλές πάνω στον δρόμο, παλιές νοικοκυρές εμφανώς κλεισμένες στον δικό τους μονόλογο άνοιγαν παράθυρα, ένας ηλικιωμένος κύριος ξεχώρισε στο βάθος με καπέλο και μπαστούνι. Ο Κολωνός σήμερα ήταν η ακτινογραφία ενός μωσαϊκού.

Πόσες κατεδαφίσεις, πόσα ξεκοιλιασμένα σπίτια, πόσα πωλείται και πόσα λουκέτα. Τοίχοι ροζ και κίτρινοι από γκρεμισμένα νοικοκυρόσπιτα είδα συχνά να αχνοφαίνονται πίσω από ψηλά μέσα στον Μάρτη χόρτα σε οικόπεδα που θα χτιστούν. Είδα διώροφα σπίτια που στέγαζαν ακόμη αστική ζωή, με γυαλισμένες πόρτες και κουρτίνες κεντημένες, αλλά και τόσα σπίτια κλειστά, σπίτια του ’30 και του ’50, διώροφα, στα αζήτητα.

Σε ένα μικρό πεζόδρομο, στην οδό Διστόμου, κοντοστάθηκα. Στη μία γωνία είχε τελειώσει πρόσφατα ένα διώροφο καινούργιο, στην απέναντι ένα άλλο σύγχρονο σπίτι ήταν στα τελειώματα. «Εδώ κάτι γίνεται», είπα. Ηταν σπίτια σχεδιασμένα έχοντας υπόψη περιοδικά για τη διακόσμηση και την αρχιτεκτονική. Το ένα είχε εμφανές μπετόν και μετα-βιομηχανικά στοιχεία ενσωματωμένα σε μία πρόσοψη που κάτι ήθελε να δηλώσει. Στην άλλη γωνία, το άλλο σπίτι ήταν πιο «ήσυχο» αλλά υποψιασμένο και αυτό, βαμμένο σομόν με καφέ παράθυρα και κηπάκι. Να ήταν το μικρό «Κολωνάκι» του Κολωνού; Αδιάφορο, γιατί όλη η γειτονιά ζούσε σε άλλο ρυθμό.

Σαν ελληνική ταινία

Βρήκα τετράγωνα και τετράγωνα μόνο με κατοικίες, χωρίς μαγαζιά, που πυκνώνουν προς τη Λένορμαν και από κάτω. Αλλά αυτό που με συγκίνησε ήταν όταν έπεφτα σε κομμάτια ολόκληρα με χαμηλά σπίτια, στύλους της ΔΕΗ από το ’70 και ακόμη πιο παλιά και σκόρπια παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ηταν ένα ταξίδι στο παρελθόν, σαν να είχα βουτήξει σε ελληνική ταινία της δεκαετίας του ’60. Ηταν τόσο δυνατό το φως, τόσο μεγάλοι φαίνονταν οι δρόμοι από τα χαμηλά σπίτια και τα λιγοστά αυτοκίνητα, που ερχόταν στο στόμα η γεύση από ένα χθες που δεν γνώρισα. Στη γωνία Καλλιπόλεως και Ισμήνης ο χρόνος είχε σταματήσει. Σε κάποιες αυλές, περίκλειστες από μάντρες, λεμονιές και περικοκλάδες, έριξα λαθραίες ματιές. Ηταν όλα εκεί. Το κλουβί με το καναρίνι, μια πλαστική λεκάνη, καρύδια απλωμένα σε ένα μουσαμά. Σε ένα μισογκρεμισμένο σπίτι της οδού Αστρους, στην καρδιά του Κολωνού, τράβηξα με κόπο τη σκουριασμένη καγκελόπορτα, που άνοιγε μόνο 45 μοίρες. Τρύπωσα μέσα και μπήκα από το πλάι στο σαλόνι του σπιτιού. Χωρίς έπιπλα αλλά με γύψινες διακοσμήσεις στο ταβάνι, σανίδες μονοκόμματες στο ξεχαρβαλωμένο δάπεδο, μια πόρτα μισάνοιχτη. Απέναντι, μπουγάδες ανέμιζαν και οι πανταχού παρούσες συνθετικές, πολύχρωμες κουβέρτες να λιάζονται σε κάγκελα.

Μια περιοχή είναι αυτό που επιλέγει κανείς να δει. Τα ατέλειωτα, άχρωμα τετράγωνα με τις εργολαβικές πολυκατοικίες τα αναγνώρισα ως μία πραγματικότητα αλλά περισσότερο εντύπωση μου έκαναν τα παλιά πεζοδρόμια. Υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία. Στον Κολωνό διασώζονται κατά τόπους τα προπολεμικά πεζοδρόμια του Δήμου Αθηναίων με τα μαρμάρινα αγκωνάρια, εξαίρετα δείγματα μιας αστικής φροντίδας. Αυτά τα πεζοδρόμια που ξηλώνονται σε όλη την Αθήνα και αντικαθίστανται από τσιμέντο, δηλώνουν ότι ο Κολωνός ήταν κομμάτι της πρωτεύουσας από πολύ πολύ παλιά. Σήμερα μοιάζει ξεχασμένος, με τη ζωή του να κυλάει σχεδόν αυτόνομα κάτω από τις ράγες. Είναι πολλοί κάτοικοι που αγωνιούν. «Υπάρχουμε και εμείς», λένε. Και φυλάνε ακόμη ένα από τα πιο αρχαία κομμάτια της παλιάς Αθήνας. Λίγο θέλει και ο Κολωνός μπορεί να κάνει ένα μικρό νοερό άλμα πάνω από τις ράγες.

www.kathimerini.gr
Βαγγος 13 (Μέλος)
Gold Boarder
Δημοσιεύσεις: 170
graphgraph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Τελευταία διόρθωση: 13/06/2009 20:18 από Hlianna.
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#2526
Απ:Ο τόπος μας- Η Αθήνα! 10 Χρόνια, 4 Μήνες πριν  
Πολύ ωραία αυτά που μάς μετέφερες, Βάγγο.....έτσι, να μαθαίνουμε την πόλη μας!
Hlianna (Διαχειριστής)
Administrator
Δημοσιεύσεις: 17802
graph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Τοποθεσία: Αθήνα
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#2528
Απ:Ο τόπος μας- Η Αθήνα! 10 Χρόνια, 4 Μήνες πριν  
Άλιμος



O Άλιμος, γνωστός και ως Καλαμάκι, είναι προάστιο στο νοτιοδυτικό τμήμα της Αθήνας και αποτελεί ανεξάρτητο Δήμο. Στα δυτικά του βρίσκονται η Λεωφόρος Ποσειδώνος και η Βουλιαγμένης, ενώ στα ανατολικά ο Υμηττός. Έχει έκταση 7,5 τετρ. χιλιομέτρων και πληθυσμό περίπου 50.000 κατοίκων. Η περιοχή αρχικά καταλαμβανόταν από βοσκοτόπια: από τη δεκαετία του '40 μέχρι το '70, σημειώθηκε οικιστική ανάπτυξη, ενώ δημιουργήθηκαν και ορισμένες επιχειρήσεις, που βρίσκονται στα νότια της περιοχής, κοντά στις κεντρικές οδικές αρτηρίες. Ο Δήμος επίσης διαθέτει μαρίνα, η οποία διαθέτει 1000 θέσεις για σκάφη αναψυχής.



΄Αλιμος σημαίνει θαλάσσιος. Αυτός, που ανήκει στη θάλασσα.
Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, η περιοχή κατοικείται από τη Νεολιθική περίοδο. Στην αρχαιότητα, ο Άλιμος ήταν γνωστός ως Δήμος Αλιμούντος και αποτελούσε ψαροχώρι στα περίχωρα των Αθηνών, ενώ εντύπωση προκαλούν τα ερείπια ενός μικρού αμφιθεάτρου με τετράγωνη ορχήστρα στη θέση Τράχωνες στο εσωτερικό του Αλίμου. Ωστόσο, ο Δήμος Αλιμούντος είναι γνωστός ως πατρίδα του μεγάλου ιστορικού Θουκυδίδη.

Βικιπαίδεια
Hlianna (Διαχειριστής)
Administrator
Δημοσιεύσεις: 17802
graph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Τοποθεσία: Αθήνα
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#2529
Απ:Ο τόπος μας- Η Αθήνα! 10 Χρόνια, 4 Μήνες πριν  





ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ
+ ΜΑΡΙΝΑ ΖΕΑΣ
+ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ
+ ΜΙΚΡΟΛΙΜΑΝΟ
+ KΑΣΤΕΛΛΑ
+ NIKAIA
+ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ
+ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ
+ ΠΕΡΑΜΑ
+ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ
+ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ

Ο Πειραιάς είναι μια πόλη με ξεχωριστή ιστορία. Από τα αρχαία χρόνια ως σήμερα πρωταγωνιστεί στα ιστορικά δρώμενα του Ελλαδικού χώρου. Η ιστορική του διαδρομή είναι άρρηκτα δεμένη με τη θάλασσα, στην οποία οφείλει την οικονομική και πολιτιστική του ανάπτυξη.
Βρίσκεται βορειοδυτικά της Αθήνας και σε απόσταση 10 χλμ. από το κέντρο της πρωτεύουσας και βρέχεται από το Σαρωνικό κόλπο. Είναι χερσόνησος που περιβάλλεται από θάλασσα ( γεωλογικά, θεωρείται πως κατά την αρχαιότητα ήταν νησί), και έχει τρία λιμάνια (το κεντρικό, το Μικρολίμανο και τη Μαρίνα Ζέας). Από τα αρχαία χρόνια ως σήμερα ο Πειραιάς, ΄΄υπηρέτησε΄΄ την Αθήνα ως λιμάνι της και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην άμυνα της πόλης. Την περίοδο των Περσικών πολέμων αποτέλεσε το λιμάνι των πολεμικών πλοίων του Αθηναίου στρατηγού Θεμιστοκλή. Το 86 π.Χ. καταστράφηκε τελείως από τους Ρωμαίους. Στα μεσαιωνικά χρόνια ονομάστηκε Πόρτο Λεόνε, από το μαρμάρινο άγαλμα του λιονταριού που βρισκόταν στη είσοδο του λιμανιού. Αυτό το σύμβολο του λιμανιού, κλάπηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Μοροζίνι και μεταφέρθηκε στη Βενετία. Έτσι σήμερα, στο λιμάνι έχει τοποθετηθεί ένα αντίγραφο αυτού του λιονταριού.
Το 1834 επιλέχθηκε ως κεντρικό εμπορικό λιμάνι της Αθήνας. Από τότε έχει ανακαινιστεί αρκετές φορές ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες και τις σύγχρονες απαιτήσεις της εποχής. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου.
Από το λιμάνι του Πειραιά ξεκινούν όλες οι ακτοπλοϊκές γραμμές για τα νησιά της Ελλάδας αλλά και για τα λιμάνια του εξωτερικού.
Η πρόσβαση στο λιμάνι είναι ιδιαίτερα εύκολη καθώς απέναντι από την είσοδό του βρίσκεται ο σταθμός του Ηλεκτρικού Σιδηρόδρομου (γραμμή Πειραιάς – Κηφισιά). Καθώς και οι αφετηρίες πολλών λεωφορείων που συνδέουν το λιμάνι με το κέντρο της Αθήνας και τις υπόλοιπες περιοχές του Πειραιά.
Οι έντονοι ρυθμοί της ζωής στην περιοχή του λιμανιού γίνονται αμέσως αντιληπτοί. Κόσμος πηγαινοέρχεται και τα καταστήματα γύρω απ’ αυτό σφύζουν από εμπορική κίνηση.
Η καρδιά του Πειραιά χτυπά – αναμφισβήτητα στο λιμάνι. Όμως, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η πόλη. Μια βόλτα στις γραφικές γειτονιές του Πειραιά, στους κεντρικούς δρόμους που παρουσιάζουν έντονη κυκλοφοριακή κίνηση, και στα διαχρονικά στέκια της νεολαίας - και όχι μόνο - αποκαλύπτει τις ομορφιές της πολυπρόσωπης πόλης.
Είναι μια πυκνοκατοικημένη και σε πολλά σημεία της άναρχα δομημένη πόλη, όπως εξάλλου και η Αθήνα. Αλλά λίγο η αλμύρα της θάλασσας, λίγο η μακραίωνη ιστορία της περιοχής που την έχει προικίσει με μια λάμψη και μια γοητεία ξεχωριστή, ανήγαγαν την πόλη του Πειραιά σε μούσα πολλών καλλιτεχνών. Δεκάδες τραγούδια γράφτηκαν και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες γυρίστηκαν στις γραφικές γειτονιές της πόλης και στο λιμάνι που το σενάριό τους φωτογράφιζε τον τρόπο ζωής των ανθρώπων του Πειραιά.
Σήμερα, ο Πειραιάς έχει όλα τα στοιχεία μιας σύγχρονης πόλης, ενώ συγχρόνως διατηρεί και τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου ναυτιλιακού εμποροβιομηχανικού κέντρου.
Στα στολίδια της πόλης συγκαταλέγονται τα νεοκλασικά κτίρια που συναντάμε σε αρκετά κεντρικά σημεία του Πειραιά, το περίφημο Δημοτικό Θέατρο της πόλης που δεσπόζει στη πλατεία Κοραή, η Δημοτική Πινακοθήκη, το Αρχαιολογικό και το Ναυτικό μουσείο, τα Θεμιστόκλεια Τείχη, το Σηράγγιο (Σπηλιά του Παρασκευά), το Βεάκειο Θέατρο και άλλοι χώροι που συνδυάζουν τα παραδοσιακά με τα μοντέρνα αρχιτεκτονικά στοιχεία.
Από τα πιο πολυσύχναστα μέρη του Πειραιά είναι το Μικρολίμανο (ή Τουρκολίμανο, όπως ονομαζόταν παλιά) και το Πασαλιμάνι. Σ’ αυτές τις περιοχές λειτουργούν πολλές ταβέρνες και εστιατόρια, καφετέριες και bars που αποτελούν στέκια της νεολαίας αλλά και μεγαλύτερων ανθρώπων. Ειδικά την καλοκαιρινή περίοδο που η θάλασσα τραβά σαν μαγνήτης τα πλήθη, ο Πειραιάς αποτελεί σημείο αναφοράς για τη διασκέδαση των κατοίκων της πρωτεύουσας.
rosa 3 (Μέλος)
Platinum Boarder
Δημοσιεύσεις: 608
graphgraph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Φύλο: Θήλυ Γεννέθλια: 0000-02-17
Τελευταία διόρθωση: 08/05/2009 18:11 από rosa 3.
Αυτός που δεν κάνει λάθη, συνήθως δεν κάνει τίποτα
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
#2530
Απ:Ο τόπος μας- Η Αθήνα! 10 Χρόνια, 4 Μήνες πριν  
Θησείο

Από τη Βικιπαίδεια

Για τον αρχαίο, παλαιότερα ομώνυμο, ναό δείτε Ναός Ηφαίστου.

Το λεγόμενο Θησείο είναι μια περιορισμένη μικρή συνοικία - περιοχή της Αθήνας που βρίσκεται βορειοδυτικά της Ακρόπολης, μεταξύ της συνοικίας του Αστεροσκοπείου (νότια), των Πετραλώνων (νοτιοδυτικά), του Κεραμεικού (δυτικά), του Ψυρρή (βόρεια) και δυτικά από το Μοναστηράκι. Στον ίδιο χώρο βρίσκεται κι ένα υπόλοιπο τμήμα της άλλοτε μικρής συνοικίας της Στοάς Αττάλου. Πήρε το όνομά του από τον παρακείμενο Ναό του Ηφαίστου, που ονομάζονταν παλαιότερα Θησείο, λανθασμένα, από τις ανάγλυφες παραστάσεις των άθλων του Θησέα, που φέρονται στις μετώπες του.

Αναφορές για την περιοχή υπάρχουν από την αρχαιότητα καθώς ανήκε πάντα στο κέντρο της αρχαίας πόλης των Αθηνών. Την 1η Δεκεμβρίου 1834 έγινε στη περιοχή του Κεραμεικού (συμβολή Ερμού και Πειραιώς) η επίσημη υποδοχή - άφιξη του Βασιλέως Όθωνα στην Αθήνα, με πομπή που κατέληξε στον ναό του Αγίου Γεωργίου (πρόκειται για τον Ναό του Ηφαίστου που είχε μετατραπεί σε χριστιανικό ναό) προκειμένου να παραστεί ο νέος Βασιλεύς στη γενόμενη δοξολογία επί "τη αφίξει" του.

Στην περιοχή του Θησείου υφίστανται οι δύο εβραϊκές Συναγωγές της Αθήνας, το Μουσείο Μπενάκη (αραβικής τέχνης), που στεγάζεται στην "οικία Ευταξία", το Μουσείο Μακρονήσου, το Ωδείο Athenaeum (μουσικός πολυχώρος) αφιερωμένος στη Μαρία Κάλλας, καθώς και ο ιστορικός ναός των Αγίων Ασωμάτων στην ομώνυμη πλατεία. Σήμερα η περιοχή του Θησείου αποτελεί γνωστό νυχτερινό στέκι -κατάμεστο με καφενεία, καφετέριες και μπάρ-, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Βαγγος 13 (Μέλος)
Gold Boarder
Δημοσιεύσεις: 170
graphgraph
Αποσυνδεδεμένος Προβολή Προφίλ Μέλους
Τελευταία διόρθωση: 13/06/2009 20:20 από Hlianna.
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Forum για να κάνετε μια δημοσίευση.
 
Μετάβαση στην αρχήΣελίδα: 1234
Συντονιστές: Margo  Bianka 
Μεταφορά στην κορυφή